gecelerdir ve günlerdir çöldeydi. nereden geldiğine dair en ufak bir bilgi kırıntısı kalmış olsaydı bile onu da çöl esintileri savurur kumların arasında kaybederdi. zaman zaman ilerlemekeydi fakat başlangıç noktasını neresi almak gerektiğini bilemediğimizden bunun bir ilerleme olduğunu söylemek de güçtü. ilerlemekteydi fakat ne yöne ve neyi bulmayı umarak ilerlemekteydi buna dair bir fikri yoktu. aslında artık bir fikri de yoktu. gündüz genleşen gece büzülen beyni artık sadece bir lapa olarak kafatasının içinde bulunmakta, yalnızca fiziki görevlerini yerine getirmekte olan bir organdı. içinde belli belirsiz bir hise benzer bir şey vardı, bu inkar edilemezdi. ancak bu hissi tanımlayacak kelimeler neydi bilemiyordu. belki de bu kelimeleri arıyordu. çölde, bir başına, tüm anlam ve hislerden mahrum, kelimelerin peşindeydi.
